بيمار، مرد 58 سالهاي با کاتتر ادراري دايمي بود که ادرارش به رنگ بنفش پررنگ درآمده بود (تصوير). از آنجايي که ادرار قليايي بود (7/7 =pH) تشخيص عفونت دستگاه ادراري با پروتئوس ميرابيليس براي بيمار مطرح شد. پس از درمان با سفتازيديم، علايم بيمار (که نشانگان کيسه ادرار بنفش ناميده ميشود) برطرف شد...
اين پديده طي يک دوره 2 ساله در تقريبا 8 از بيماراني که کاتتر ادراري دايم دارند روي مي دهد. در اغلب موارد اين نشانگان همراه با عفونت دستگاه ادراري ناشي از ارگانيسمهايي مانند باکتريهاي پروويدنسيا، اشريشيا کولي، پروتئوس ميرابيليس يا کلبسيلا پنومونيه است. اين باکتريها آنزيمي به نام ايندوکسيل فسفاتاز/سولفاتاز توليد ميکنند که ايندوکسيل سولفات ترشح شده در ادرار را به دو ترکيب قرمز و آبي رنگ (اينديروبين و اينديگو) تبديل ميکند که مخلوط آنها با هم موجب ايجاد رنگ بنفش ادرار ميشود.
تريپتوفان که در حالت طبيعي در رودهها وجود دارد به ايندوکسيل تجزيه ميشود که پس از جذب در روده داخل ادرار ترشح ميشود. يبوست به دليل اينکه زمان عبور تريپتوفان از روده را طولاني ميکند موجب افزايش سطح ادراري ايندوکسيل سولفات شده و عامل خطرزايي براي نشانگان کيسه ادرار بنفش است. عوامل خطرزاي ديگر شامل قليايي شدن ادرار (که ادرار را مستعد رشد باکتريهاي مسوول ميکند) و استفاده از کاتترهاي ساخته شده از پليوينيل کلرايد است. همچنين زنان بيشتر از مردان در معرض خطر ابتلا هستند. تغيير رنگ ادرار دلايل مختلفي دارد. ادرار بنفش رنگ ممکن است در همراهي با درهم رفتگي رودهها(intussusception) ديده شود. در مواقعي که بيمار دچار عفونت دستگاه ادراري با پسودوموناس باشد و يا متيلن بلو، آميتريپتيلين، ايندومتاسين، دوکسوروبيسين و يا پروپوفول مصرف کرده باشد ادرار ممکن است به رنگ سبز درآيد. دريافت ريفامپين يا وارفارين نيز ممکن است ادرار را به رنگ نارنجي پررنگ در بياورد.
